سد کاغذی افزایش 45درصدی مزد در برابر امواج سهمگین گرانی_صبح سریع
[ad_1]
به گزارش صبح سریع
سمیه گلپور، رئیس کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران در او گفتوگو با خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، اظهار داشت: افزایش بیرویه نرخ ارز و طلا در سالهای تازه به بحرانی تبدیل شده که نهتنها اقتصاد کلان سرزمین را به چالش کشیده، بلکه معیشت میلیونها کارگر را که ستون مهم تشکیل و صنعتاند، با مشکلاتی لاینحل روبه رو ساخته است.
او گفت: در این بین، افزایش 45 درصدی حداقل مزد که در ظاهر میتوانست کورسوی امیدی برای بهبود قوت خرید کارگران باشد، در برابر توفان تورم و جهش سرسامآور قیمتها، چیزی جز سرابی بیش نبوده است.
گلپور با گفتن این که “با افزایش نرخ دلار، قیمت پول ملی هر روز بیشتر از پیش سقوط کرده و به جستوجو آن، قیمت کالاهای اساسی، مسکن، بهداشت و آموزش به شکل بیسابقهای صعود کرده است”، او گفت: کارگری که دستمزدش 45 درصد افزایش یافته، با سبدی از کالاها روبهروست که بهایشان دو یا حتی سه برابر شده است؛ در این چنین شرایطی، آیا میتوان ادعا کرد که افزایش مزد تأثیر مثبتی بر معیشت داشته است؟ جواب روشن است؛ دردی که بر تاثییر تورم بر پیکر معیشت فرود میآید، با این چنین افزایشهایی درمانپذیر نیست.
او همین طور گفت: سفرهی کارگران، نخستین قربانی این تلاطمهای اقتصادی است؛ مواد غذایی، که روزگاری در حداقلترین شکل خود در دسترس این قشر قرار داشت، اکنون به کالایی تجملی تبدیل شده است؛ گوشت قرمز از سفره تعداد بسیاری حذف شده، لبنیات با افت مصرف روبه رو گشته و حتی مواد اولیهای همچون برنج و روغن با قیمتهایی اراعه خواهد شد که خریدشان برای خانوارهای کارگری بیشتر از همیشه دشوار شده است.
رئیس کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران تصریح کرد: در حالی که افزایش هزینههای تغذیه، سلامت عمومی این قشر را به خطر انداخته، افت توان خرید دارو و هزینههای درمانی نیز زخم فرد دیگر بر پیکر آنان است؛ اما این تنها بخشی از ماجراست؛ هزینه مسکن و اجارهبها که مدام قسمت قابلتوجهی از درآمد کارگران را به خود تعلق میداد، اکنون به کابوسی آخرناپذیر بدل شده است.
او گفت: افزایش سرسامآور قیمت زمین و ساختمان، که همگام با رشد نرخ دلار شتاب گرفته، جهت شده تا تعداد بسیاری از کارگران به حاشیههای شهر رانده شوند یا به اجارهنشینی در خانههایی با حداقل امکانات بسنده کنند؛ بدیهی است که این چنین شرایطی نهتنها کیفیت زندگی را افت میدهد، بلکه بر سلامت جسمی و روانی خانوادههای کارگری نیز اثرات جبرانناپذیری بر جای میگذارد.
گلپور با گفتن این که “تورم افسارگسیخته تنها محدود به غذا و مسکن نیست؛ بلکه در همه ابعاد زندگی کارگران رخنه کرده است”، او گفت: هزینه حملونقل، قبوض خدماتی، پوشاک و لوازم الزامی زندگی، همه انها بهطوری افزایش یافتهاند که سهم اندک باقیمانده از دستمزد کارگران را نیز میبلعند.
او همین طور گفت: در این بین، آموزش و پرورش فرزندان، که روزگاری آرمان هر خانوادهای برای ترقی سطح زندگی می بود، به دغدغهای پرهزینه تبدیل شده است؛ شهریه مدارس، قیمت کتاب و لوازمالتحریر و هزینههای جانبی آموزش، آنچنان افزایش یافته که تعداد بسیاری از خانوادههای کارگری را به ناچار از این مهم محروم ساخته است.
رئیس کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران خاطرنشان کرد: آنچه این شرایط را بحرانیتر میکند، نبوده است نظارت و کنترل بر بازار است؛ در حالی که دستمزدها افزایش مییابند، اما همزمان نرخ کالاها و خدمات، با سرعتی زیاد تر از رشد درآمد، در حال افزایش است؛ سیاستهای حمایتی نیز عمدتاً بی فایده و دیرهنگاماند و هیچگاه نتوانستهاند بهصورت عملی قوت خرید واقعی کارگران را افزایش دهند.
او گفت: در این چنین شرایطی، کارگر نهتنها از رفاه نسبی محروم است، بلکه حتی فراهم حداقلهای زندگی نیز به چالشی جدی برای او بدل شده است؛ حال، سوال اساسی این است که آیا میتوان در این شرایط کورسویی از امید را متصور شد؟ جواب تنها در گروی تحول سیاستهای کلان اقتصادی و اعمال تدابیری است که بتوانند از سقوط زیاد تر قوت خرید کارگران جلوگیری کنند.
گلپور تصریح کرد: کنترل نرخ ارز، مهار تورم، فراهم کالاهای اساسی با قیمتهای عادلانه و پشتیبانیهای موثر، قدمهایی می باشند که اگر برداشته نشوند، فروپاشی معیشتی این قشر، تبعات اجتماعی و اقتصادی جبرانناپذیری به همراه خواهد داشت.
او همین طور گفت: افزایش 45 درصدی مزد، در برابر امواج سهمگین گرانی، همچون سدی از جنس کاغذ است که در نخستین برخورد فرو میریزد؛ آنچه کارگران را به ستوه آورده، نهتنها افزایش قیمتها بلکه بیثباتی و عدم پیشبینیپذیری اقتصاد است؛ این عدم مطمعن، آنان را در برابر آیندهای مبهم و دلواپسکننده قرار داده است؛ آیندهای که در آن، امنیت شغلی، رفاه نسبی و حتی دسترسی به نیازهای اولیه زندگی، بیشتر از پیش دور از دسترس به نظر میرسد.
انتهای مطلب/
دسته بندی مطالب
[ad_2]
منبع