شیمی عاشق شدن: چگونه مغز و هورمونها حس عشق را میسازند

شیمی عاشق شدن چگونه مغز و هورمونها حس عشق را میسازند؟, به گزارش صبح زود، محققان معتقدند که عشق تنها یک احساس ساده نیست، بلکه فرآیندی پیچیده بیولوژیک و عصبی است که با تماس چشمانی، شنیدن صدا و استشمام بو آغاز شده و با فعالیتهای هورمونی در مغز تداوم مییابد.

روانپزشکان نیز این پدیده را نوعی جور شدن ناخودآگاه توصیف میکنند که کنترل اراده را از دست میدهد.\چه اتفاقی در لحظه عاشق شدن در مغز میافتد؟در کسری از ثانیه، سیگنالهای عصبی به سمت مغز فرستاده میشوند — نه قلب — و چهار ناحیه کلیدی را فعال میکنند. دو ناحیه در قشر مغز (کورتکس)، که از پیشرفتهترین بخشهای تکاملی هستند، و دو ناحیه در مناطق کهنتر مغز درگیر میشوند.

و اعتیادمانند را به وجود میآورد.

دوپامین حس پاداش و لذت را تقویت میکند، اکسیتوسین اعتماد و ارتباط عاطفی را عمیق میسازد، آدرنالین ضربان قلب و هیجان را افزایش میدهد و وازوپرسین رفتارهای محافظهکارانه و وفاداری را تحریک میکند. این کوکتیل شیمیایی اثری مشابه مصرف کوکائین بر سیستم پاداش مغز دارد.\بوسیدن پل ارتباطی بیولوژیک میل به بوسیدن یکی از پیامدهای مستقیم این طوفان هورمونی است.

خود عمل بوسیدن، علاوه بر ایجاد آسایش، ترشح مواد شیمیایی جدیدی را در مغز تحریک میکند که پیوند عاطفی را تقویت مینماید.\سه سیستم مغزی در تشکیل عشق کاملبرای شکلگیری یک رابطه عاشقانه پایدار، سه سیستم عصبی-هورمونی به طور همزمان کار میکنند\میل جنسی با ترشح تستوسترون (هرمونی که در بدن هر دو جنس مرد و زن وجود دارد) فعال شده و پایههای تمایل جسمانی را فراهم میکند.عشق رومانتیک و وسواسگونه ناشی از افزایش سطح دوپامین است که باعث تمرکز شدید بر یک فرد خاص، انرژی بالا و تفکر مداوم در مورد طرفین میشود.دلبستگی و وفاداری نتیجه بالا رفتن سطح اکسیتوسین است که باعث میشود زوجها در کنار یکدیگر بمانند، رفتارهای مراقبتی (مانند رفتارهای مادرانه) را تقویت کند و لذت جنسی را در چارچوب ارتباط طولانیمدت عمیقتر سازد.\بنابراین، عشق تجربهای است که ریشه در بیولوژی عمیق مغز دارد و با همافزایی هورمونها و مدارهای عصبی، از یک جاذبه لحظهای به یک پیوند ماندگار تبدیل میشود.