
عقیل جماعتی ظرفیتهای مستندسازی در شهرستانها غنیتر از تهران است، اعتماد به کارگردان کلید جذب سرمایه
<p dir="RTL"عقیل جماعتی در گفتگو با صبح زود تصریح کرد که زیستبوم، جغرافیا، تاریخ و اشخاص ظرفیتهایی هستند که میتوان برای شکلگیری آثار مستند به سراغشان رفت، در حالی که تهران برای تبدیل شدن به یک پایتخت ماشینی چنین ظرفیتی را ندارد.
<p dir="RTL"وی در خصوص میزان بودجه و دسترسی کارگردانان فعال در تهران و شهرستانها گفت: نمیتوان صراحتا ادعا کرد که کارگردانان تهران دسترسی بیشتری به منابع دارند، اما یکی از عوامل موثر این است که کارگردان با سابقه میتواند خود را بهتر جذب کند و تازهکارها ابتدا باید توانایی خود را اثبات نمایند.
<p dir="RTL"کارگردان و مستندساز با اشاره به جشنواره حقیقت و دوره اول جشنواره اثر افزود: نحوه تعامل با کارگردانها در جشنوارهها نسبی بوده و خود من از زمان اکران فیلم و برنامهریزی راضیام، اما احتمالا برای بقیه فیلمها این اتفاق نیفتاده است.
<p dir="RTL"جماعتی ادامه داد: در گذشته شکل اسکان و مسائل مالی جشنوارهها متفاوت بود، اما به دلیل رکود اقتصادی در تمام حوزهها، طبیعتا جشنوارهها نیز تحت تأثیر قرار گرفتهاند.
<p dir="RTL"وی با بیان اینکه از ساخت فیلم داستانی به سمت مستندسازی گام برمیدارد، یادآور شد: برای فیلم بلند داستانی آشکار کردن تهیهکننده و عوامل با سختی انجام میشود، اما در ژانر مستند این کار به مراتب راحتتر است.
<p dir="RTL"کارگردان فیلم خشت و خون در پاسخ به این پرسش که آیا فیلمسازان در مستندسازی آزادتر هستند، گفت: کارگردان در هر عرصهای باید بتواند درام بسازد؛ گاهی تکمیل درام یک مستند ده سال طول میکشد چون داستان ناقص است، بنابراین بسیاری از کارگردانان سعی میکنند مستند را به سمت روایتی داستانی بکشند.
<p dir="RTL"در مورد فیلم خشت و خون او تصریح کرد: این اثر در ابتدا قرار بود فیلم کوتاه باشد، اما در روند تحقیق با قصههایی روبرو شدیم که زمان فیلم را از بیست دقیقه به هفتاد دقیقه افزایش داد. این فیلم درباره یکی از قلعههای قدیمی تنگستان است که در دویست سال اخیر اتفاقات زیادی در آن رخ داده است.
<p dir="RTL"به گفته جماعتی، این اتفاقات تأثیر عمیقی بر زیستبوم قلعه داشته و یکی از خشتهای قلعه به زبان اول شخص راوی این وقایع است.