تکنولوژی

کشف جدید در دندانهای ۲۹ هزار ساله: کودکان عصر یخبندان احتمالاً پیرسینگ گونه داشتند

کشف جدید در دندانهای ۲۹ هزار ساله کودکان عصر یخبندان احتمالاً پیرسینگ گونه داشتند, تحقیقات جدید بر روی باقیماندههای دندانی متعلق به مردم پاولو که به ۲۹ هزار سال پیش بازمیگردند، نشان میدهد کودکان و نوجوانان این دوره پیش از تاریخ احتمالاً به عنوان بخشی از آیینهای بلوغ، گونههای خود را سوراخ کردهاند.

این یافته که در مجله باستانشناسی پارینه سنگی منتشر شده، دیدگاههای قبلی درباره ریشههای تاریخ زینتهای بدنی را به چالش میکشد. شواهد دندانی نشاندهنده سوراخ کردن گونه تحلیلهای دقیق بر روی دندانهای این جمعیت کهن، الگوهای سایش غیرمعمولی را روی سطوح باکال (نزدیک به گونه) آشکار کرده است.

محققان معتقدند این خراشها با سایش طبیعی ناشی از جویدن غذا متفاوت هستند و به طور چشمگیری با اثرات ناشی از استفاده از لابرت (زینت زیر لب پایین) همخوانی دارند. وجود این آثار در دندانهای کودکان شش تا ده ساله، احتمال اینکه این عمل در سنین پایین آغاز میشده، را تقویت میکند.

یک مراسم آیینی برای گذر از کودکی پیشینهیابی این پدیده نشان میدهد که پیرسینگ گونه در میان مردم پاولو تنها یک زینت ساده نبوده، بلکه نماد گذر از کودکی به نوجوانی و بلوغ بوده است. شواهد حاکی از آن است که نوجوانان ابتدا یک پیرسینگ در یک طرف صورت دریافت میکردند و در سنین بلوغ، این زینت به هر دو طرف گونه گسترش مییافت. این الگوی تدریجی، جنبه آیینی و اجتماعی عمیق برای این سنت در میان جوامع عصر یخبندان را تأیید میکند.

معمای زینتهای ناپیدا شده با وجود شواهد قوی دندانی، محققان تا به امروز هیچ رد پای فیزیکی از خود زینتها (مانند قطعات فلزی، استخوانی یا سنگی) در محوطههای دفن پاولو نیافتهاند. نظریه غالب این است که این زینتها از مواد آلی تجزیهپذیر مانند چوب، استخوان یا چرم ساخته شدهاند که در طول هزاران سال کاملاً تجزیه شدهاند. همچنین احتمال وجود دارد که این اقلام با مرده دفن نشده باشند، بلکه به عنوان امانت یا میراث به زندهها باقی بمانند.

بازنگری در تاریخ زینتهای بدنی این کشف اهمیت تاریخی قابل توجهی دارد، زیرا ریشههای پیرسینگ گونه را به هزاران سال پیش از تمدنهای شناختهشده میکشاند. یافتههای صبح زود نشان میدهد که انسانهای پیش از تاریخ از زینتهای بدنی به عنوان ابزاری برای بیان هویت، وضعیت اجتماعی و مراسمهای انتقالی استفاده کردهاند؛ سنتی که ریشههای عمیقتری نسبت به آنچه پیشتر تصور میشد، دارد.