تأثیر فرزندپروری بر مغز: چگونه داشتن فرزندان بیشتر از پیری مغز محافظت میکند

تأثیر فرزندپروری بر مغز چگونه داشتن فرزندان بیشتر از پیری مغز محافظت میکند؟, مطالعه جدیدی نشان میدهد که برخلاف باور رایج مبنی بر اینکه فرزندپروری باعث استرس و پیری زودرس والدین میشود، داشتن فرزندان میتواند در واقع از مغز در برابر فرآیند پیری محافظت کند.

محققان با تحلیل اسکنهای مغزی نزدیک به ۳۸ هزار مشارکتکننده در بانک اطلاعات زیستی بریتانیا (UK ) به این نتیجه رسیدهاند که والدین با تعداد فرزندان بیشتر، اتصال عصبی قویتری در سراسر مغز دارند. افزایش اتصال مغزی در شبکههای حیاتی بر اساس یافتههای منتشر شده در مجله آکادمی ملی علوم (PNAS)، افزایش تعداد فرزندان با تقویت اتصالات در شبکههای مغزی مرتبط با حرکات و احساسات بدنی همبستگی دارد.

این دقیقاً همان شبکههایی هستند که با افزایش سن دچار ضعف و افت اتصال میشوند.

آوورام هولمز، استاد روانپزشکی در دانشکده پزشکی راتگرز، توضیح میدهد مناطقی که در اثر پیری دچار کاهش ارتباطات عملکردی میشوند، در والدینی که فرزندان بیشتری دارند، افزایش اتصال نشان میدهند. تأثیر ماندگار در مادران و پدران این تحقیق که شامل ۱۹,۹۶۴ زن و ۱۷,۶۰۷ مرد در بازه سنی ۴۰ تا ۷۰ سال بود، نشان میدهد اثرات فرزندپروری بر مغز موقت نیستند.

برخلاف تغییرات موقتی ناشی از بارداری که تنها در مادران رخ میدهد، محیط مراقبتی و پرورش فرزندان تغییرات بیولوژیکی ماندگاری در مغز هر دو والد ایجاد میکند. این موضوع تأیید میکند که والدین شدن یک دوره تحولی کلیدی در زندگی است که انعطافپذیری عصبی را در سنین بالا تقویت میکند. مکانیسمهای محافظتکننده حرکتی، حسی و اجتماعی محققان دلایل متعددی برای این پدیده ارائه میدهند.

فرزندپروری یک فعالیت حسی-حرکتی پرانرژی است؛ نگهداشتن، تکان دادن و مراقبت از کودک سیستمهای حسی مختلف را فعال میکند. پردازش مداوم نشانههای غیرکلامی کودکان، شبکههای بصری، لمسی و شنوایی را تقویت میکند. علاوه بر این، والدینی با فرزندان بیشتر، ارتباطات اجتماعی گستردهتری گزارش میکنند و در مردان، این موضوع با افزایش قوت دست — شاخصی از سلامت مغزی و استقلال در سالمندی — مرتبط است.

مراقبت از دیگران کلید اصلی سلامت مغزی نتایج این پژوهش تأکید میکند که داشتن فرزند بیولوژیکی تنها راه حفظ سلامت مغز نیست. عامل مشترک، مراقبت و پرورش دیگران است. این یافته میتواند شامل والدین فرزندخوانده، پدربزرگها، مادربزرگها و هر کسی باشد که نقش مراقبتی دارد.

هولمز تأکید میکند اگر این اثرات ناشی از تعاملات اجتماعی و حمایتهای ناشی از مراقبت است، میتوانیم از همین فرآیندها در زمینههای دیگر نیز بهرهمند شویم.