استرس در گروه‌های پرندگان گورخری مسری است؛ تحقیق جدید اثر آن بر اعضای غیر‌مستقیم را اثبات کرد
پژوهش تازه‌ای در مورد فنچ‌های گورخری نشان می‌دهد که استرس در گروه‌های اجتماعی میان پرندگان پخش می‌شود و حتی بر آن‌هایی که مستقیما در معرض عوامل استرس‌زا قرار ندارند تأثیر می‌گذارد.
پرندگانی که در گروه‌هایی با اعضای استرسی‌تر زندگی می‌کردند، کاهش تحرک و تغییراتی در رفتار‌های اجتماعی، از جمله تضعیف پیوند‌های اجتماعی، از خود نشان دادند. این اثر سرایت استرس می‌تواند بر دسترسی به منابع و انسجام گروه‌ی تأثیر بگذارد و مشخص می‌کند که استرس در یک فرد می‌تواند پیامد‌های گسترده‌ای داشته باشد.
این یافته‌ها نشان می‌دهند که چالش‌های محیطی، همانند شهرنشینی و تغییرات آب‌وهوایی، می‌توانند در جوامع حیوانی موجی از استرس تشکیل دهند. چنین سرایت استرسی می‌تواند دینامیک گروه و تناسب فردی را دگرگون کند و بر بقا و تولیدمثل تأثیر بگذارد.
جزئیات تازه تحقیق
زیستگاه‌های حیوانات اکنون به علت شهرنشینی و تغییرات آب‌وهوایی به شدت و به طور گسترده‌ای در حال تحول هستند. در نتیجه، حیوانات به طور فزاینده‌ای در معرض عوامل استرس‌زا قرار می‌گیرند.
با این حال، تا کنون تحقیقات کمی در مورد این موضوع انجام شده است که چطور سطح استرس فردی بر گروه و رفتار دیگر اعضای گروه که خودشان با عامل استرس‌زا روبرو نشده‌اند، تأثیر می‌گذارد.
هانجا برندل، زیست‌شناس رفتاری در دانشگاه کنستانز، به همراه همکارانش آزمایش‌هایی را بر روی ۹۶ فنچ گورخری انجام دادند.
مقصد آن‌ها این بود که دریابند آیا و چطور پاسخ‌های استرسی پرندگان منفرد بر دیگر اعضای گروه تأثیر می‌گذارد.
در سه مرحله آزمایشی چهار هفته‌ای، برخی از اعضای گروه‌های فنچ گورخری در معرض عوامل مختل‌کننده گوناگون قرار گرفتند که باعث استرس می‌شدند.
سپس دوربین‌ها به‌طور دقیق ثبت کردند که استرس چطور بر حرکات پرندگان در معرض استرس تأثیر گذاشته و مهم‌تر از آن، این تغییرات به نوبه خود چطور بر حرکات و رفتار دیگر اعضای گروه که با عوامل استرس‌زا روبرو نشده بودند، اثر داشت.
علاوه بر این، پژوهشگران سطح هورمون استرس کورتیزول را در پره‌ای دم این حیوانات اندازه‌گیری کردند.
استرس مسری است
هانجا برندل می‌گوید آزمایش‌های ما نشان می‌دهند که پاسخ‌های استرسی می‌توانند فرا‌تر از افراد به دیگر اعضای گروه اجتماعی آن‌ها سرایت کنند، حتی به آن‌هایی که خودشان در معرض استرس قرار ندارند.
او افزود در گروه‌هایی که درصد بیش‌تری از پرندگان استرس را تجربه می‌کردند، این اثر به شکل قوی‌تری مشاهده شد.
محیط اجتماعی بر فعالیت و حرکات اجتماعی فنچ‌های گورخری که خودشان استرس را تجربه نکرده بودند، تأثیر گذاشت. عکس‌العمل آن‌ها شبیه عکس‌العمل فنچ‌هایی بود که استرس را تجربه کرده بودند.
پژوهشگران مشاهده کردند که پرندگان در گروه‌هایی که بخش بزرگی از اعضای آن تحت استرس قرار داشتند، تحرک کمتری داشتند.
برندل توضیح می‌دهد برای پرندگان وحشی، این کاهش سطح فعالیت می‌تواند به معنی کاوش کمتر در محیط اطراف و محدود کردن دامنه حرکت آن‌ها باشد که به نوبه خود می‌تواند به دسترسی کمتر به منابع منجر شود.
این آزمایش نشان داد که وجود اعضای گروه تحت استرس، رفتار‌های اجتماعی دیگر اعضای گروه را متحول می‌کند. پرندگانی که در معرض عامل استرس‌زا قرار نگرفته بودند، بیش‌تر به پیوند‌های اجتماعی موجود تکیه می‌کردند.
دامین فارین می‌گوید این بدان معناست که استرس در یک گروه می‌تواند بر انسجام اجتماعی آن تأثیر بگذارد. در عین حال، کاهش پیوند‌های اجتماعی ضعیف، خطر انتقال استرس را کاهش می‌دهد.