مشکل شنوایی در محیط‌های پرسر و صدا خطر زوال عقل را دو برابر می‌کند
تحقیقات جدید دانشگاه آکسفورد نشان می‌دهد که بزرگسالانی که در محیط‌های شلوغ و پرسر و صدا دچار مشکل شنوایی گفتار هستند، خطر ابتلا به زوال عقل دو برابر افراد با شنوایی طبیعی را دارند.
این مطالعه که در مجله آلزایمر و زوال عقل منتشر شده، بر روی داده‌های بیش از ۸۲ هزار زن و مرد ۶۰ ساله و بزرگ‌تر از زیست‌بانک بریتانیا (UK ) انجام گرفته است. شرکت‌کنندگان در ابتدای مطالعه زوال عقل نداشتند و توانایی شنوایی گفتار آن‌ها در محیط پرسر و صدا سنجیده شده بود.
پس از گذشت ۱۱ سال پیگیری، ۱۲۸۵ نفر از این افراد دچار زوال عقل شدند. تحلیل داده‌ها نشان داد که کسانی که شنوایی گفتار ضعیف‌تری در محیط‌های شلوغ داشتند، خطر ابتلا به زوال عقل تقریبا دو برابر گروه با شنوایی خوب بود.
توماس لیتل‌جانز، اپیدمیولوژیست و نویسنده اصلی مطالعه، می‌گوید اختلال شنوایی می‌تواند یک مقصد امیدوارکننده برای پیشگیری از زوال عقل باشد. او افزود که نتایج نشان می‌دهد مشکلات شنوایی تنها یک علامت، بلکه یک عامل خطرزای قابل اصلاح برای زوال عقل محسوب می‌شود.
نکته مهم این است که نزدیک به نیمی از افراد با شنوایی ناکافی در محیط‌های پرسر و صدا و حدود ۴۲ درصد کسانی که در آزمایش‌های شنوایی عملکرد ضعیفی داشتند، خود آگا‌هانه اختلال شنوایی خود را گزارش نکرده بودند.
محققان همچنین بررسی کردند که آیا این رابطه تحت تأثیر عوامل دیگری مانند انزوا اجتماعی و افسردگی است که می‌توانند در پی مشکلات شنوایی بروز کنند. نتایج نشان داد که اگرچه این عوامل نقشی دارند، اما رابطه مستقل بین شنوایی و زوال عقل همچنان معنا‌دار باقی می‌ماند.
برای رد احتمال علت معکوس (یعنی اینکه زوال عقل نهفته باعث مشکل شنوایی شده باشد)، تیم تحقیقاتی تحلیل‌های زمانی انجام داد. خطر زوال عقل در کسانی که زود‌تر (پس از ۳ سال) و دیر‌تر (پس از ۹ سال) مبتلا شدند، تقریبا یکسان بود که بر جهت رابطه از شنوایی به سمت زوال عقل دلالت دارد.
کم‌شنوایی در سال ۲۰۱۷ به عنوان یکی از ۹ عامل خطر قابل اصلاح برای زوال عقل شناسایی شده بود. در به‌روزرسانی‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴، تعداد این عوامل به ۱۲ و سپس ۱۴ مورد رسید. تخمین‌ها نشان می‌دهد که کم‌شنوایی درمان‌نشده در می‌انسالی می‌تواند تا پنج برابر خطر زوال عقل را افزایش دهد.
کیتی استابز، عصب‌شناس موسسه تحقیقات آلزایمر بریتانیا، در مورد این مطالعه اظهار کرد مطالعات بزرگ مانند این، ابزار قدرت‌مندی برای شناسایی عوامل ژنتیکی، سلامتی و سبک زندگی مرتبط با زوال عقل هستند، اگرچه تفکیک علت و معلول در این نوع پژوهش‌ها همیشه چالش‌برانگیز است.
لیتل‌جانز تأکید کرد که اگرچه با طراحی مطالعه مقطعی-پیروشی نمی‌توان علیت قطعی استنباط کرد، اما این یافته‌ها به شواهد علمی موجود درباره اینکه محافظت از شنوایی می‌تواند استراتژی موثری برای کاهش خطر زوال عقل باشد، می‌افزاید.
مطالعات مشابه در استرالیا و تایوان نیز همبستگی بین کم‌شنوایی و خطر زوال عقل را تایید کرده‌اند، با تفاوت که این پژوهش برای اولین بار توانایی شنوایی در محیط‌های پرسر و صدا را به عنوان معیار ارزیابی به کار گرفته است.