این عمل های در اولین رابطه جنسی فاجعه ‎آفرین است_صبح سریع

به گزارش خبر سریع، اولین شب زندگی مشترک، برای تعداد بسیاری از زوج ها نقطه اوج زندگی مشترک است. این روز روزی است که در آن، رویایی شیرین ترسیم می شود. شب وصلت، شب کشف رمز و رازهای تازه است. اما حقیقت تلخ این است که برای درصد قابل توجهی از زوج ها، این شب شیرین می تواند به تلخ ترین خاطره مشترکشان بدل شود؛ خاطره ای که به جای تشکیل پیوند، جرقه های نخستین نفرت و انزجار را در دل روشن می کند.

روانشناسان خانواده و متخصصان حوزه سلامت جنسی اعتقاد دارند که سختی روانی ناشی از “اولین رابطه زناشویی”، زیاد تر چنان سنگین است که کوچکترین نادرست می تواند یک فاجعه عاطفی همه عیار را رقم بزند.

در ادامه به بازدید چند نادرست مهلک می پردازیم که اگر زن و شوهر در نخستین رابطه هایشان مرتکب شوند، نه تنها لذت زناشویی را از دست می دهند، بلکه آرام آرام تنفر و گسست عاطفی عمیقی را توانایی خواهند کرد.

 توهم و کمال گرایی

احتمالا بزرگترین نادرست زوج های امروزی، ورود به اتاق خواب با الگوهای برگرفته از فیلم های بزرگسالان یا رمان های عاشقانه است. آنها انتظار دارند که همه چیز بی نقص باشد: اجرای حرکات و گفتن سخن های پر حس و شور بی آخر و رسیدن به اوج لذت به طور همزمان. هنگامی بدن حقیقی با این استانداردهای ساختگی تطابق اشکار نمی کند و با حوادث طبیعی همانند درد، خونریزی خفیف یا انزال زودرس روبه رو می شود، هر دو طرف حس ناکامی مطلق می کنند. مرد خود را ناتوان می پندارد و زن نیز خود را سرزنش می کند که “چرا آن حس و حال ایده آل را نداشتم؟” این سرخوردگی اولیه، هسته مهم بیزاری را به وجود می آورد؛ چون هر بار که به آن شب فکر می کنند، نه خاطره ای شیرین، بلکه ناکامی و نرسیدن به توقعات پوچ را به یاد می آورند.

بازی گمان و گمان

تعداد بسیاری از زوج ها در اولین رابطه، مرتکب نادرست مهلک “سکوت” می شوند. مرد خجالت می کشد بپرسد “آیا اینجا درد دارد؟” یا “چطور بهتر است؟” و زن نیز به علت شرم و حیا، نمی تواند راهنمایی کند یا بگوید “آرام تر” و “مقداری صبر کن”. این سکوت رابطه را به یک بازی خشک و بی روح تبدیل می کند که در آن هر کس با گمان و گمان پیش می رود. زن امکان پذیر دردی طاقت فرسا را تحمل کند و لب از لب نگشاید و مرد نیز حرکات اشتباهی را تکرار کند، چون بازخوردی دریافت نمی کند. نتیجه این قضیه، خاطره ای از یک توانایی اجباری و دردناک برای زن و حس “پسندیده نشدن” برای مرد است. نفرت از همانجا زاده می شود که یکی از طرفین حس کند همسرش به کوچکترین احساسات و دردهای او بی دقت بوده و او را تنها در یک لحظه‌ی حساس رها کرده است.

عجله و نادیده گرفتن مقدمات

یکی از فاجعه بارترین اشتباهات، نادیده گرفتن فرآیند تحریک و برقراری ربط عاطفی پیش از نزدیکی و رابطه نهایی است. برخی مردان جوان فکر می کنند که اولین رابطه فقطً یک “عمل” فیزیولوژیک است و بدون در بغل گرفتن، بوسه های عمیق، نوازش و ابراز محبت کلامی، مستقیماً داخل مرحله مهم می شوند. این نادرست علتخشکی واژن و در نتیجه درد شدید و بعضاً پارگی های دردناک برای زن می شود. هنگامی زن اولین توانایی جنسی خود را با دردی غیرقابل تحمل برای بیاورد، ناخودآگاه مغز او این درد را با “وجود همسرش” پیوند می زند. به مرور، او از هرگونه نزدیکی گریزان می شود و این گریز، موجی از طردشدگی و خشم را در مرد تشکیل می کند. او فکر می کند همسرش نسبت به او بی میل است و زن نیز فکر می کند همسرش یک حاضر سنگدل و بی مهر است.

تبدیل رابطه به نمایش قوت

یکی دیگر از اشتباهات مهلک که ریشه در فرهنگ نادرست دارد، نگاه به اولین رابطه به گفتن یک “امتحان” است. متأسفانه، تعداد بسیاری از زوج ها این شب را به سنجش توانایی های مرد و تحمل زن تقلیل می دهند. اگر مرد دچار اضطراب شود و نتواند نعوظ مناسبی داشته باشد، یا اگر زیاد سریع به انزال برسد، برخی از زنان (و حتی خود مرد) دچار سرخوردگی می شوند. از نظر دیگر، اگر زن به هر دلیلی ارضا نشود، مرد خود را بازنده می‌پندارد. این نگاهِ “کسب نمره قبولی”، رابطه را از یک توانایی عاشقانه به یک میدان رقابت تبدیل می کند. جملاتی همانند “فکر می کردم قوی تری!” زهرآگین ترین جملاتی می باشند که می توان در شب نخست او گفت. این سرزنش ها، عقده های روانی جنسی عمیقی در هر دو طرف تشکیل می کند که سالها سپس، حتی در اختلافات روزمره هم به گفتن یک سلاح نهان علیه یکدیگر منفعت گیری می شود.

بی توجهی به مراقبت بعد از رابطه

احتمالا مهم ترین اشتباهی که زوج ها در نخستین روابط زناشویی خود مرتکب می شوند، آخر دادن به رابطه با یک “خاموشی” و روی برگرداندن از یکدیگر است. اگر بلافاصله بعد از پایان کار، مرد به سمت گوشی موبایلش برود، یا به سمت دستشویی برود و یا حتی بدتر، اغاز به شوخی یا انتقاد از حالت ظاهری و کارکرد همسرش کند، یک فاجعه عاطفی رخ می دهد.

زن در آن لحظات صدمه پذیر، به شدت تشنه امنیت، نوازش و کلماتی چون “دوستت دارم” و “حالم با تو خوبه” است. غفلت از “مراقبت بعد از رابطه” علتمی شود که زن حس کند فقطً یک وسیله بوده است. به مرور، این حس منفعت گیری شدگی به یک نفرت عمیق تبدیل می شود؛ نفرتی که ریشه اش در بی توجهی همسر در حساس ترین لحظه زندگی مشترک است.

نخستین رابطه؛ نه یک مقصد بلکه یک مسیر

کارشناسان سلامت جنسی پافشاری می کنند که اولین رابطه جنسی یک “مقصد” نیست، بلکه “اغاز مسیری” است برای کشف متقابل. اشتباهات در این مسیر کاملاً طبیعی و قابل فهمیدن است، اما اتفاق بد وقتی رخ می دهد که زوج ها به جای پذیرفتن اشتباهات و او گفت و گوی صمیمانه درمورد آنها، به سراغ سرزنش، سکوت، قضاوت یا قیاس می روال.

باید به یاد داشت که نفرت و انزجار، حاصل سرکوب احساسات است. راه حل، نه در تکذیب اشتباهات، بلکه در همدلی، در بغل گرفتن همسر و گفتن این جمله است: “ما با هم یاد می گیریم و عاشقانه تر پیش می رویم.”