ورزش هوازی یا مقاومتی؛ کدام برای پیشگیری از آلزایمر موثرتر است

ورزش هوازی یا مقاومتی؛ کدام برای پیشگیری از آلزایمر موثرتر است؟, تحقیقات گستردهای که نتایج نزدیک به ۶۰ مطالعه را پوشش میدهد، نشان میدهد افرادی که به طور منظم فعالیت بدنی داشته باشند، خطر ابتلا به زوال عقل تا ۲۰ درصد کمتر از دیگران را تجربه میکنند. حفظ این سبک زندگی فعال در طول میانسالی، نقش تعیینکنندهای در کاهش احتمال بروز اختلالات شناختی در سالهای بعد دارد.

شناخت انواع فعالیت بدنی و تأثیر آنها معمولاً وقتی از ورزش صحبت میشود، منظور فعالیتهای هوازی است که ضربان قلب را برای ۲۰ تا ۳۰ دقیقه افزایش میدهند. اکثریت پژوهشها بر روی اثرات این نوع ورزش که چندین بار در هفته و حداقل برای یک سال ادامه یابد، تمرکز داشتهاند.

وجهی کاهش دهند. دو دسته اصلی فعالیت بدنی وجود دارد ورزشهای هوازی و تمرینات تقویتی (مقاومتی).

هر کدام از این دو از مسیرهای فیزیولوژیکی متفاوتی بر سلامت مغز تأثیر میگذارند. شواهد علمی تأیید میکند که ترکیب این دو روش، استراتژی موثری برای کاهش خطر زوال عقل محسوب میشود. مکانیزمهای محافظتی ورزش در برابر آلزایمر بیماری آلزایمر مخربترین عامل زوال عقل در سالمندان است که ۶۰ تا ۸۰ درصد موارد را پوشش میدهد و نه تنها حافظه، بلکه استقلال فرد را نیز هدف قرار میدهد.

فزایش یافته است. تحلیلهای متا نشان میدهد ورزش منظم خطر کلی زوال عقل را ۲۸ درصد و به طور خاص ریسک آلزایمر را تا ۴۵ درصد کاهش میدهد.

با توجه به اینکه تغییرات مغزی مرتبط با این بیماری تقریباً دو دهه قبل از ظهور علائم آغاز میشود، فعالیت بدنی به عنوان یک راهکار پیشگیری کمهزینه، غیردارویی و کمریسک برای همه قابل دسترس است. ارتباط ورزش هوازی با سلامت مغز به طور عمده از طریق نوروپلاستیسیته توضیح داده میشود؛ یعنی توانایی مغز در سازگاری، شکلگیری اتصالات عصبی نوین و تقویت شبکههای موجود.

طریق پیشگیری از آترواسکلروز، از دیگر مکانیزمهای حیاتی است.

بهینهسازی برنامه ورزشی برای پیشگیری ورزش هوازی سطح پروتئین BDNF (فاکتور نوروتروفیک مشتقشده از مغز) را افزایش میدهد. این پروتئین در بقا، رشد و بلوغ نورونها نقش حیاتی دارد. از سوی دیگر، تمرینات مقاومتی مانند وزنهبرداری، تأثیر بیشتری بر افزایش فاکتور رشد شبهانسولین-۱ (۱) دارند؛ هورمونی که برای توسعه و حفظ توابع شناختی ضروری است.

با توجه به اینکه هر یک از این دو نوع تمرین، مسیرهای عصبی-فیزیولوژیکی متمایزی را هدف قرار میدهند، پژوهشها تأیید کردهاند که برنامهای ترکیبی شامل هر دو ورزش هوازی و مقاومتی، بیشترین میزان انعطافپذیری عصبی و اثر محافظتی در برابر آلزایمر را ایجاد میکند.