
دستگاه خودکار محققان سنگاپوری سوسکها را در ۶۸ ثانیه به سایبورگ تبدیل میکند
به گزارش صبح زود، این دستگاه نوین میتواند محرکهای قابل حمل و وسایل الکترونیکی ارتباطی را در کمتر از یک دقیقه روی یک سوسک قرار دهد.
سوسکهای سایبورگشده را میتوان از راه دور کنترل کرد و امکاناتی برای مأموریتهای تخصصی مانند جستجو و نجات فراهم میآورد.
محققان تأکید میکنند که این فرآیند به سوسکها آسیبی نمیرساند و قابلیت اجرا در مقیاس وسیع دارد.
کولهپشتی الکترونیکی که روی دوش هر سوسک نصب میشود، به اپراتورها امکان میدهد تا از طریق تحریک الکتریکی آنتنها، بر جهت حرکت حشره تأثیر بگذارند.
نحوه کارکرد این کیت کولهپشتی متغیر است؛ به عنوان مثال تحریک آنتن چپ یا راست میتواند سوسک را به سمت مورد نظر هدایت کند.
دستکاری حشرات جدیدی نیست، اما روشهای سنتی نیازمند مهارت تخصصی بوده و معمولا برای هر سوسک نزدیک به ۳۰ دقیقه زمان میبرد.
با این حال، دستگاه جدید میتواند این فرآیند را در ۶۸ ثانیه کند. تیم سازنده معتقد است که در صورت تقاضا میتوان صدها یا حتی هزاران سوسک سایبورگ را تشکیل داد.
ارتش سوسکهای سایبورگ
سوسکها موجودات نسبتا کوچکی هستند که توانایی حرکت در فضاهای تنگ و میان زبالهها را دارند.
استفاده از آنها در مکانهایی مانند ساختمانهای فروریخته و مناطق متراکم برای عملیات جستجو و نجات با کنترل از راه دور سودمند خواهد بود.
حشرات برخلاف رباتها، کمترین نیاز به انرژی را دارند و میتوان آنها را به جای ساخت رباتها پرورش داد که بسیار مقرونبهصرفه است.
سوسکها در عبور از مکانهای گوناگان توانایی بالایی دارند و حتی میتوانند از دیوارها بالا بروند؛ کاری که رباتهای کوچک معمولا قادر به انجام آن نیستند. این حشرات مجهز به حس بویایی و لمسی پیشرفته هستند، به طوری که میتوانند مواد شیمیایی، گازها و حتی انسانها را تشخیص دهند.
بنابراین، کاربردهای بالقوه دیگر برای تشكيلات وسیع سوسکهای سایبورگ میتواند شامل نظارت بر کیفیت هوا، پایش آلودگی محیطی یا تشخیص خطرات دیگر باشد.
آنها همچنین میتوانند در قوای نظامی برای مأموریتهای مخفیانه نظارت و گردآوری اطلاعات به کار روند.
فرآیند تشکیل سوسک سایبورگ با قرار دادن حشرات در معرض دیاکسید کربن آغاز میشود. این کار باعث میشود سوسکها غیرفعال و بیحرکت شوند که به نوبه خود، ادامه مراحل را بسیار آسانتر میکند، به ویژه در ارتباط با دستکاری و جهتدهی برای دریافت قطعات الکترونیکی جدید.
سپس مجموعهای از میلههای فلزی روی سوسک سنجاق میشود. بینایی کامپیوتری نقاط اتصال موردنیاز برای کاوشگرهای ریز و سایر وسایل الکترونیکی را شناسایی میکند.
فرماندهی و کنترل
در مرحله بعد، یک بازوی رباتیک از این اطلاعات برای اتصال فناوری تحریک و اتصال با حشره بهره میگیرد. با تکمیل فرآیند، میلههای سنجاقشده بهصورت خودکار خارج میشوند تا سوسک برای حرکت آزاد شود.
به گفته تیم تحقیقاتی، سوسکهای سایبورگ بهصورت رباتیک مونتاژشده، عملکرد خوبی دارند و سرعت و کیفیت این فرآیند بهوضوح بهبود یافته است.
در حال حاضر روشی موثر برای کنترل دستههای بزرگ سوسکهای سایبورگ وجود ندارد، زیرا نظارت بر صدها یا هزاران سایبورگ کوچک برای یک اپراتور، کار دشواری است.
به همین دلیل محققان باید راهکارهایی برای کنترل و هماهنگی جداگانه این حشرات سایبورگ توسعه دهند تا از این تکنولوژی بهصورت مفید استفاده کنند. این میتواند شامل توانمندسازی آنها برای همکاری در راستای یک هدف مشترک باشد.