تیم ملی فوتبال به جام جهانی ۲۰۲۶ صعود کرد؛ اما چرا خیابانها خالی و دلها بیحسی است

تیم ملی فوتبال به جام جهانی ۲۰۲۶ صعود کرد؛ اما چرا خیابانها خالی و دلها بیحسی است؟, تیم ملی فوتبال ایران با موفقیت صعود به جام جهانی ۲۰۲۶ را در کارنامه خود ثبت کرد، اما برخلاف انتظار، این پیروزی با شور و شوق روزهای گذشته روبرو نشد.

یادآوری جشنهای ۱۳۹۲ و ۱۳۸۵؛ تفاوتهای عمیق یکی از کاربران در شبکههای اجتماعی به خاطرات صعود سال ۱۳۹۲ اشاره کرد یادم هست وقتی قوچاننژاد با گلش به کره جنوبی، ایران را به جام جهانی رساند، آنقدر ذوق داشتم که با داییم رفتیم بیرون برای جشن؛ همونجا پام به اگزوز موتور خورد و سوخت، تا این مدت ردش هست. او سپس با تاسف افزود اکنون ایران صعود کرد ولی عین خیالم نیست، دیگه اون شور و شوق اسبق رو برای تیم ملی ندارم. مقایسه با صعود سال ۱۳۸۵ به جام جهانی آلمان نیز موجبات تأمل را فراهم میکند.

به کتف هیچکس نیست که اینم اصلا قابل توصیف نیست!!

چه کردید به این مردم لامصبا؟ بیخبری و بیحسی؛ نشانههای یک شکاف عمیق رادین، کاربر دیگر، تجربه شخصی خود را به اشتراک گذاشت الان خبر صعود تیم ملی به جام جهانی رو خوندم و شگفتی کردم از اینکه اصلا نمیدونستم امشب فوتبالی هست… جدی چه بر ما گذشت که دیگه اصلا این اخبار رو جستوجو نمیکنیم و شوق و حساسیت هم روش نداریم؟ این بیخبری ناگهانی، نماد یک انقطاع احساسی است که بین تیم ملی و بخش وسیعی از جامعه برقرار شده است.

امید نیز در تحلیل خود بیان کرد این بیاهمیتترین صعود ایران به جام جهانیه. زیادها حتی خبر نداشتن که امشب این تیم بازی داره. قیاس کنید با شوق و عشقی که مردم در دورههای قبلی مقدماتی بازیها رو جستوجو میکردند. چرا این صعود مهم به نظر نمیرسد؟

تحلیلگران معتقدند دلایل متعدد در ایجاد این فاصله موثر بودهاند عملکردهای ضعیف در مسابقات اخیر، عدم شفافیت در مدیریت فدراسیون، نارضایتی از سبک بازی تیم، و مهمتر از همه، بحران اعتماد عمیق بین مردم و نهادهای ورزشی. صعود به جام جهانی که یکزمان نماد وحدت و افتخار ملی بود، اکنون برای بسیاری تنها یک خبر روتین خبری به نظر میرسد.

این بیحسی جمعی، زنگ خطر برای آینده فوتبال ایران است؛ چرا که بدون حمایت و عشق مردم، حتی بزرگترین موفقیتها هم معنا و ماهیت خود را از دست میدهند.