۷ حقیقت علمی درباره افسردگی که باید بدانید: از ژنتیک تا روشهای درمان

۷ حقیقت علمی درباره افسردگی که باید بدانید از ژنتیک تا روشهای درمان, برآوردهای بینالمللی نشان میدهد که نزدیک به ۳۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان با سطوح مختلف افسردگی زندگی میکنند. بر اساس گزارش سازمان جهانی بهداشت، تعداد مبتلایان در دهۀ ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۵ بیش از ۱۸ درصد افزایش یافته است.

علائم و عوامل ریسک افسردگی وین دروتس، متخصص و معاون حوزه اختلالات مغزی در شرکت جانسوناندجانسون، افسردگی را ترکیبی از علائمی چون بیحوصلگی، از دست دادن تفکر مثبت، حس گناه یا بیارزشی، اختلال خواب، خستگی مزمن، تغییرات اشتها، بیعلاقگی به فعالیتهای پیشین و حتی افکار خودکشی توصیف میکند.

علت دقیق این اختلال هنوز ناشناخته است، اما سابقه خانوادگی، نارساییهای شیمیایی مغز، رویدادهای استرسزا (مانند از دست دادن عزیزان)، برخی داروها و بیماریهای بدنی میتوانند احتمال ابتلا را بالا ببرند. نقش ژنتیک و سابقه خانوادگی خطر پایه افسردگی در زنان حدود ۲۰ درصد و در مردان حدود ۱۲ درصد برآورد شده است.

را در برابر افسردگی تعیین کنند، هرچند ترکیب پیچیدهای از ژنتیک و محیط باعث بروز بیماری میشود.

اختلاف جنسیتی در شیوع تا قبل از بلوغ، پسران و دختران ریسک مشابهی دارند، اما پس از بلوغ دختران تقریبا دو برابر پسران در معرض خطر قرار میگیرند.

تغییرات ساختاری مغز مطالعات تصویربرداری نشان میدهد که در بیماران افسردگی، حجم و کیفیت ماده سفید (مسئول انتقال پیام بین نورونها) کاهش یافته و هیپوکامپوس — منطقهای حیاتی برای حافظه و یادگیری — کوچکتر است. خوشبختانه درمانهای موثر میتواند بسیاری از این تغییرات را معکوس کند. ارتباط با بیماریهای قلبیعروقی افسردگی درماننشده ریسک بیماریهای قلبی را دو تا سه برابر میکند و تومیر را در بیماران قلبی تسریع میکند.

افسردگی یک بیماری واحد نیست واژه افسردگی معمولاً به اختلال افسردگی عمده (MDD) اشاره دارد، اما در واقع طیف وسیعی از زیرنوعها وجود دارد افسردگی بارداری، اختلال دوقطبی، اختلال عاطفی فصلی (SAD)، افسردگی روانپریشانه، اختلال ملال پیش از قاعدگی (PMDD) و غیره. هر زیرنوع علل و پروتکل درمانی مخصوص به خود را دارد؛ مثلاً نوردرمانی برای SAD و داروهای متعادلکننده خلقوخو برای اختلال دوقتبی توصیه میشود.

چالشهای افسردگی مقاوم به درمان (TRD) افسردگی مقاوم به درمان (TRD) به حالتی اطلاق میشود که پس از مصرف حداقل دو دارو ضدافسردگی مختلف به مدت کافی (معمولاً ۴ تا ۶ هفته) بهبود نیابد. زنان، سالمندان، مبتلا به اضطراب، و افراد با علائم شدید بیشتر در خطر TRD قرار دارند. بیماریهای تیروئید، درد مزمن، سوءمصرف مواد، اختلالات خوردن و مشکلات خواب نیز میتوانند عامل تشدید شوند.

راهکارهای موثر کنترل و درمان ورزش منظم با ترشح اندورفین و کاهش التهاب، علائم را بهبود میبخشد، اما در موارد شدید یا مقاوم به درمان به تنهایی کافی نیست. رواندرمانی شناختی-رفتاری در مراحل اولیه و خفیف موثر است، در حالی که موارد متوسط تا شدید اغلب به داروهای ضدافسردگی یا ترکیب درمانها نیاز دارند.