راز خمیازه مسری: چرا دیدن خمیازه دیگران ما را هم خمیازه میکند

راز خمیازه مسری چرا دیدن خمیازه دیگران ما را هم خمیازه میکند؟, دیدن یا شنیدن خمیازه یک فرد میتواند به طور ناخودآگاه شما را نیز به خمیازه کشیدن وادار سازد. این پدیده منحصر به انسانها نیست و برخی از حیوانات نیز از این ویژگی برخوردارند.

نقش نورونهای آینهای در خمیازه مسری به گزارش صبح زود، دکتر چارلز سوئیت، روانپزشک و مشاور پزشکی موسسه، توضیح میدهد که سلولهای مغزی به نام نورونهای آینهای در بروز خمیازه مسری نقش کلیدی ایفا میکنند. این نورونها هنگام مشاهده حرکتی در فرد دیگر، فعال شده و مغز را برای تقلید از آن عمل آماده میسازند؛ درست مانند یک آینه که رفتار دیگران را منعکس میکند.

سوئیت میافزاید وقتی فردی را در حال خمیازه کشیدن میبینید، این نورونها بلافاصله تحریک شده و تمایل به خمیازه را در شما القا میکنند. این مکانیزم عصبی دلیل سرعت سرایت خمیازه در گروههای اجتماعی است. تأثیر آشنایی بر شدت سرایت خمیازه تحقیقات نشان میدهد افراد در مواجهه با خمیازه آشنایان خود، بیشتر از غریبهها دچار خمیازه مسری میشوند.

اندرو گالوپ، استاد زیستشناسی رفتاری در دانشگاه جانز هاپکینز، این پدیده را سوگیری شناختی نامیده و ریشه آن را در سوگیری دقت میداند. او توضیح میدهد انسانها به طور طبیعی به اعضای دایره اجتماعی خود دقت بیشتری میپردازند، بنابراین مغز سریعتر به محرک خمیازه آنها واکنش نشان میدهد.

فرضیههای تکاملی خنکسازی مغز و هماهنگی گروه گالوپ دو فرضیه اصلی برای ریشه تکاملی خمیازه مسری مطرح میکند افزایش هوشیاری و تشخیص تهدید مطالعههای او در سال ۲۰۰۷ نشان داد خمیازه کشیدن باعث خنکسازی مغز شده و پردازش ذهنی را بهبود میبخشد. سرایت خمیازه در گروه، سطح هوشیاری جمعی را برای شناسایی تهدیدات بالا میبرد. تحقیقات جدیدتر تأیید کردهاند که تنها دیدن خمیازه دیگران، توانایی تشخیص تهدید را در فرد تقویت میکند.

همگامسازی الگوهای رفتاری خمیازهها از یک ریتم شبانهروزی طبیعی پیروی کرده و نشاندهنده گذار بین فعالیتها هستند. سرایت خمیازه در گروه، میتواند حرکات و رفتارهای اعضای آن را هماهنگ سازد. این فرضیه با مطالعهای بر روی شیرهای وحشی آفریقایی تقویت شده؛ محققان مشاهده کردند شیرانی که خمیازه همگروهی خود را دیده بودند، ۱۱ برابر بیشتر از دیگران حرکات آن شیر را تقلید میکردند.

همه افراد به یک اندازه مستعد نیستند در آزمایشهای کنترلشده، تنها ۴۰ تا ۶۰ درصد از داوطلبان در پاسخ به دیدن خمیازه دیگران، خود نیز خمیازه کشیدند. ارتباط بین خمیازه مسری و همدلی نتایج متناقضی داشته است؛ برخی مطالعات رابطهای مستقیم یافتهاند در حالی که دیگران این ارتباط را رد کردهاند.

گالوپ اشاره میکند که در کودکان اوتیسم، اگر دستور صریح تمرکز بر محرک خمیازه داده شود، تفاوت در میزان خمیازه مسری با کودکان معمول از بین میرود؛ که نشاندهنده نقش حیاتی دقت در این پدیده است. رابطه با روانآزاری و خستگی یافتهای ثابت، همبستگی منفی بین خمیازه مسری و علائم روانآزاری است.

افرادی که در مقیاسهای روانآزاری امتیاز بالا کسب میکنند (با ویژگیهایی چون خودخواهی، دستکاری و بیرحمی)، کمتر دچار خمیازه مسری میشوند. در پایان، دکتر سوئیت تأکید میکند خمیازه مسری ربط مستقیمی با خستگی ندارد، بلکه یک مکانیزم بیصدای مغز برای همگامسازی و ارتباط اجتماعی با افراد اطراف است.