کرم‌های الگانس، مرگ را بو می‌ کشند_صبح سریع

تعداد بسیاری از حشرات همانند زنبورها و مورچه‌ها به طور غریزی اعضای مرده را از کندو خارج می‌کنند، انگار برای این که لانه را از هرگونه عامل بیماری‌زای بالقوه‌ای پاک نگه دارند.

به نقل از ساینس‌دیلی، تحقیقات گروهی در دانشگاه میشیگان، مورد شبیهی را در بین کرم‌های گرد الگانس (C. elegans) توصیف می‌کند.

آنها کشف کرده‌اند که وجود اعضای مرده در بین کرم‌ها اثرات رفتاری و فیزیولوژیکی عمیقی دارد و علتمی‌شود کرم‌ها سریع تر تشکیل همانند کنند و طول عمرشان مختصر شود.

دکتر ماتیاس تروتمن (Matthias Truttmann)، از گروه فیزیولوژی دانشکده پزشکی و نویسنده ارشد این مقاله می‌گوید: ما حس کردیم که این یک زمان کاملا منحصر به فرد است تا اغاز به بازدید مکانیسمی کنیم که کرم الگانس را قادر می‌سازد تا یک همتای مرده را تشخیص دهد و سپس آنچه عکس العمل آنها را هدایت می‌کند.

کرم‌های الگانس، به علت طول عمر نسبتا کوتاهشان، مدلی ایده‌آل برای مطالعه زندگی و افزایش طول عمر می باشند.

مطالعه تازه آنها از مشاهده‌ای ناشی شد که نشان می‌داد کرم‌های حاضر در ظرف تا حد امکان از همتایان فوت‌شده خود دور خواهد شد.

این گروه از خود سوال کرد که چطور کرم‌ها که چشم ندارند، تشخیص خواهند داد که هم‌نوعانشان مرده می باشند و آیا امکان پذیر یک سیگنال مرگ جهانی توسط اجساد انتشار شود یا خیر.

برای آزمایش این نوشته، آنها اجساد کرم یا مایع حاصل از سلول‌های تجزیه‌شده اجساد کرم را به مناطق تغذیه‌ای گوناگون روی یک ظرف داخل کردند.

آنها مشاهده کردند که کرم‌های الگانس حرکت اجتنابی شدیدی را برای هر دو نشان دادند.

علاوه بر این، آنها دریافتند که فهمیدن مرگ تبدیل افت تناسب اندام در کرم‌های در معرض و افزایش مختصر‌زمان در تخم‌گذاری آنها می‌شود.

سپس آنها به طور سیستماتیک نورون‌های حسی کرم‌ها را آزمایش کردند تا اشکار کنند کدام یک برای فهمیدن مرگ الزامی می باشند.

آنها دو نورون را یافتند که به اطلاعات بویایی جواب خواهند داد و دریافتند اساسا کرم‌ها می‌توانند بوی مرگ را حس کنند.

به طور خاص، این گروه دو متابولیت که طبق معمول در داخل سلول‌ها یافت خواهد شد، را شناسایی کرد که نشانه‌های مرگ برای کرم الگانس بودند.

تروتمن می‌گوید: نورون‌هایی که ما شناسایی کردیم در جواب‌های رفتاری به انواع نشانه‌های محیطی نقش دارند.

ما اکنون دریافته‌ایم که آنها این چنین چند متابولیت درون سلولی را که طبق معمول در محیط یافت نمی‌شوند، تشخیص خواهند داد. اگر آن نشانه‌ها در اطراف باشند، مشخص می کند که یک سلول مرده، باز شده و مشکلی پیش آمده است.

او به یافته تازه در انسان اشاره می‌کند که سلول‌هایی که دچار آپوپتوز (مرگ سلولی) خواهد شد، متابولیت‌هایی را آزاد می‌کنند که تبدیل تغییرات رونویسی در بافت‌های مجاور خواهد شد.

این که چطور تشخیص این سیگنال در نهایت به تحول سلامت و حرکت منجر می‌شود، نیاز به تحقیقات زیاد تر دارد.