>> تحلیل ۳۰ ساله قدرت خرید کارگران: یک سال حقوق حداقلی برای خرید یک متر خانه در تهران کافی

>> تحلیل ۳۰ ساله قدرت خرید کارگران یک سال حقوق حداقلی برای خرید یک متر خانه در تهران کافی نیست > تحلیلهای اقتصادی بر اساس آمارهای بانک مرکزی نشان میدهد که فاصله بین درآمد کارگران و قیمت مسکن در تهران در طول سه دهه گذشته به شدت گسترش یافته است. در بدترین حالت ثبتشده مربوط به سال ۱۳۷۱، کل پسانداز ۹ ماهه حداقل دستمزد تنها برای خرید یک مترمربع مسکن کفایت میکرد.

این نوسانات نشاندهنده بیثباتی بنیادین در قدرت خرید طبقه کارگری در برابر بازار مسکن است. دوران اصلاحات بهبود نسبی و نوسانات قیمتی در سالهای مصادف با دولت اصلاحات، این نسبت شاهد بهبود جزئی بود. در سال ۱۳۷۷، یک سال حقوق کارگر معادل ۲.۳۳ مترمربع مسکن در تهران بود. با وجود نوسانات در سالهای میانی (مانند رسیدن به ۰.۱۴۴ مترمربع در ۱۳۸۲)، در پایان این دوره در سال ۱۳۸۴ مجدداً به حدود ۲.۲۷ مترمربع رسید.

دوران احمدینژاد جهش قیمتی و سقوط قدرت خرید افزایش درآمدهای نفتی و سیاستهای وارداتمحور در دولت نهم و دهم، موجی از تورم را به همراه داشت که مستقیماً بر مسکن تأثیر گذاشت. قیمت مترمربع در تهران در سال ۱۳۸۷ به یک میلیون و ۸۶۲ هزار تومان رسید که ۱.۸۷ برابر قیمت سال ۱۳۸۴ بود، در حالی که دستمزد تنها ۷۹ درصد رشد کرد.

نتیجه این شد که کل پسانداز یک سالانه کارگر تنها برای ۱.۴۲ مترمربع مسکن کفایت میکرد، که سقوط سنگینی در مقایسه با سال ۱۳۸۴ بود.

ماههای مورد نیاز برای خرید یک مترمربع از ۶ ماه در ۱۳۹۶ به ۹ ماه در ۱۳۹۷ و در نهایت به بالای ۱۵ ماه در سال ۱۴۰۲ رسید. این بدان معناست که در سال ۱۴۰۲، حتی با پسانداز کامل ۱۲ ماهه حداقل دستمزد، کارگر نتوانست یک مترمربع مسکن در تهران بخرد. نتیجهگیری شکاف رو به گسترش مقایسه سه دهه اخیر نشان میدهد که اگرچه در برخی دورهها قدرت خرید کارگران بهبود یافته، اما روند کلی به سمت افزایش شکاف بین درآمد و هزینه مسکن سوق داده شده.

نوسانات ناشی از وابستگی به درآمدهای نفتی، سیاستهای پولی و تحریمها، ثبات را از میان برده و طبقه کارگر را در برابر خرید مسکن ناتوان کرده است. >>