سه پشیمانی اساسی در لحظات پایانی زندگی؛ درسهایی برای زندگی با هدف و عشق
سه پشیمانی اساسی در لحظات پایانی زندگی؛ درسهایی برای زندگی با هدف و عشق, سوزان اوبراین، پرستار آنکولوژی و مربی مرگ با بیش از دو دهه تجربه در مراقبتهای تسکینی، دیدگاه منحصربهفردی از روان انسان در لحظات آخر زندگی دارد. او در کتاب تازهاش با عنوان مرگ خوب، حقیقتهای پایان زندگی و ضرورت برنامهریزی برای این مرحله را عادیسازی کرده و نکات کلیدی حاصل از هزاران گفتگو با بیماران را به اشتراک میگذارد.
اوبراین توضیح میدهد که بسیاری از بیماران در لحظات پایانی، تجربهای به نام لحظات آگاهی معنوی دارند و مسائل بسیار مشابهی را مطرح میکنند.
اوبراین سه پشیمانی عمده را که بارها شنیده و بر زندگی خودش هم تأثیر عمیق گذاشته، دستهبندی کرده است. ۱) هدف زندگیام را محقق نکردم اولین و رایجترین پشیمانی، ناتوانی از زندگی کردن با هدف است.
اوبراین میگوید ما همه برای یک مقصد خاص در اینجا هستیم و تواناییهایی داریم که اگر از آنها استفاده نکنیم، پشیمانی بزرگی به دنبال خواهد داشت. ترس از ناشناخته و تعویق انداختن کارهای مورد علاقه، مانع اصلی رسیدن به این اهداف است.
۲) به خودم اجازه ندادم به طور کامل دوست داشته باشم و عشق بیقید و شرط بدهم دومین پشیمانی عمیق، ناتوانی از آسیبپذیری و دادن و دریافت عشق است. بسیاری از بیماران ابراز میکنند که نتوانستهاند به دیگران و حتی به خودشان ببخشند.
اوبراین بر اهمیت رها کردن بارهای عاطفی و گناه تأکید دارد و پیشنهاد میکند وقتی با خاطرات تلخ روبرو هستیم، از خود بپرسیم آیا با دانش و منابع آن لحظه، بهترین کار ممکن را انجام دادهام؟ این پرسش راهگشای رسیدن به بخشش و آسایش است. ۳) به لحظه حال و اکنون دقت نکردم سومین پشیمانی، غفلت از زیباییهای کوچک و لحظهای زندگی است.
افرادی که در آستانه مرگ هستند، برای اولین بار ارزش آواز پرندگان، قدم زدن در طبیعت و لذتهای ساده را درک میکنند. اوبراین میگوید لحظات نشاط و سپاس در هر روز وجود دارد. تمرکز بر اکنون و زندگی در زمان حال، مانع از اسارت ذهن در نگرانیهای آینده یا حسرتهای گذشته شده و به زندگی اصیلتری میانجامد.
این سه درس اساسی، ما را به یاد میآورند که زندگی تنها دانستن نیست، بلکه درک خود و دیگران و داشتن شجاعت برای تحول و رشد است. زندگی با هدف، عشق و آگاهی در لحظه حال، کلید یک پایان بیپشیمانی و یک حال پرمعناست.