بازیگری که ۸ فیلم در سال و ۲ فیلم همزمان روی پرده دارد/ پژمان جمشیدی دیگر نمی‌فروشد به چهره‌های تازه نیاز داریم_صبح سریع

از ابتدای اکران نوروزی امسال ( ۸ اسفند سال ۱۴۰۳) تا بحال ۱۸ فیلم روی پرده سینماها اکران شده که در کل با نزدیک به ۵ میلیون و ۵۰۰ هزار نفر تماشاگر ۴۳۰ میلیار تومان بلیت فروخته‌اند. اگرچه سبد اکران نسبت به سال قبل با تنوع زیاد تر و کیفیت بهتری روبه رو است اما تعداد مخاطبان فروردین و اردیبهشت‌ماه امسال در قیاس با زمان شبیه سال قبل به مقدار نزدیک به یک میلیون و چهارصد هزار نفر کم شدن کرده است.

سال ۱۴۰۳ تعداد تماشاگران سینما در دو ماه فروردین و اردیبهشت پنج میلیون و ۶۶۰ هزار نفر می بود و امسال در همین دو ماه به چهار میلیون و ۱۰۰ هزار نفر افت اشکار کرده است. این چنین در اردیبهشت سال قبل ۳ میلیون و ۳۰۰ هزار نفر تماشاگر، بلیت خریدند در حالی که این مقدار تا ۳۰ اردیبهشت امسال ۲ میلیون بلیت بوده است.

این ضعف سینما است که یک بازیگر ۸ فیلم در سال و ۲ فیلم همزمان روی پرده دارد

امیرحسین علم‌الهدی در این عرصه در او گفت‌وگویی با ایسنا فرمود:‌این کم شدن مخاطب برای دست‌اندرکاران پخش سینمای ایران قابل پیش‌بینی می بود و معلوم می بود که سینمای ایران با شرایطی که پشت سر گذاشته و در آن به سر می‌برد، نمی‌توانست به یک ارامش اقتصادی رو به رشد دست اشکار کند. این قضیه دلایل مختلفی دارد از جمله این که هنگامی دولت‌ها تحول می‌کنند، سیاست‌ها نیز تحول می‌کنند و امکان پذیر هر نوع اندوخته‌گذاری با چالش روبه رو شود. یقیناً الان فضا نسبت به دوره قبل بازتر شده ولی این قابل پیش‌بینی می بود که تماشاگران تا جایی، با فیلم‌های کمدی همراهی می‌کنند.

او افزود: امسال پژمان جمشیدی که هنرپیشه خوبی هم است هشت فیلم دارد و این فیلم‌ها قطعاً دچار چالش خواهد شد. هنگامی یک بازیگر دو فیلم به نام «دایناسور» و «کوکتل مولوتوف» روی پرده دارد این نشان از ضعف سینمای ایران است که به تعداد محدودی بازیگر رسیده است. اگرچه مردم این بازیگرها را دوست دارند اما یادمان باشد که آن‌ها به فردی چک سفید امضا برای حمایتهمیشگی نمی‌دهند؛ به این علت به مرور قابل فهمیدن می بود که سینمای کمدی مخاطب را بعد می‌زند. ما همین الان ناظر این نوشته هستیم و فیلم‌های کمدی‌ای که ممکن می بود تا دو سه سال قبل فروش‌ آنچنانی داشته باشند امسال با کم شدن مخاطب حداقل ۵۰ تا ۶۰ درصدی روبه رو شده‌اند. این نوشته ارتباطی هم به این دولت یا دولت دیگر ندارد.

افت حداقل ۱۰ میلیونی تماشاگر در ۱۴۰۴در صورت ادامه حالت جاری

این کارشناس سینما در ادامه گفت: اگر سینمای ایران به تنوع مضامین متعهد نباشد و بازیگر تازه اضافه نکند و به سمت تولیدات جسورتر نرود نمی‌تواند به رشد پایدار برسد. علی رغم این که پارسال در قیاس با دو دهه ۸۰ و ۹۰ از منظر تعداد مخاطب، سال زیاد خوبی می بود (با نزدیک به ۳۴ میلیون نفر) ولی اگر با همین دست فرمان جلو برویم به نظر می‌رسد که امسال به عدد نزدیک به ۲۰ تا ۲۵ میلیون نفر برسیم که نسبت به آن ۳۴ میلیون با ۱۰ تا ۱۴ میلیون افت روبه رو خواهیم شد.

علم‌الهدی فرمود: یقیناً باید صبر کنیم که چند فیلم از سینمای اجتماعی همانند «پیر پسر»، «رکسانا» و «زن و بچه» و «غریزه» اکران شوند تا سینمای اجتماعی مقداری رونق بگیرد چون فیلم‌های اجتماعی اکران شده‌ی امسال تا این مدت موفقیتی نداشته‌اند. در کنار این‌ها نباید فراموش کنیم که سینمای ایران بدون وجود فیلم خارجی نمی‌تواند به رشد پایدار برسد. این یک او گفت و گو شخصی و سلیقه‌ای نیست بلکه علمی است. ما سینمایی را در جهان سراغ ندارم که فقط متکی به سینمای بومی خودش باشد، حتی چین و امریکا هم همینطور می باشند و نزدیک به ۱۰ تا ۱۵ درصد، فیلم خارجی اکران می‌کنند. به این علت سینمای ایران هم باید به سمت سینمای بین‌المللی برود و تشکیل مشترک را در دستور کار خود قرار دهد. یقیناً این‌ها او گفت و گو‌هایی می باشند که باید در سیاست کلی خارجی ایران درمورد آن‌ها به جمع بندی رسید.

او با اصرار براینکه «سینما علم است و اگر نتوانیم مبانی و آداب علمی را برای سینمای ایران مراعات کنیم سینما دچار فراز و نشیب‌هایی خواهد شد» افزود: افت نزدیک به یک میلیون و چهارصد هزار نفر مخاطب در دو ماه قبل یعنی نزدیک به ۱۱۰ میلیارد تومان افت در فروش داشته‌ایم و امیدوارم در ۱۰ ماه باقیمانده، سینما بتواند یک رشد قابل قبول را، دست‌کم به اندازه سال قبل به دست آورد. در این خصوص باید چشم به راه باشیم و ببینیم تولیدات تازه سینما که بر پایه سیاست‌های دولت جاری ساخته خواهد شد در جذب مخاطب چطور عمل می‌کنند. گرچه به نظر می‌رسد دولت چهاردهم به سمت تنوع و افزایش وجود سینماگران و تعامل زیاد تر پیش رفته و این اتفاق خوبی است اما اگر فکر جدی نکنیم و همه چیز را به قضا و قدر بسپاریم امکان پذیر سینمای ایران امسال با یک افت بیشتر از ۱۰ میلیون مخاطبی روبه رو شود و این یعنی نزدیک به یک هزار میلیارد تومان زیان برای سینما در سال ۱۴۰۴.

باید فیلم‌هایی اکران شوند که فیلم‌بین‌ها پاگیر سینما شوند

علم‌الهدی درمورد این که آیا این منطقی است که برای رونق کلی سینما چشم انتظار اکران یکی دو فیلم همچون «پیر پسر» باشیم؟ او گفت:‌ به نظرم «پیر پسر» فقط می‌تواند به حالت اکران پشتیبانی کند و این نادرست است که همه بار گسترش و فروش سینما را روی دوش این فیلم قرار دهیم. بله، این فیلم شاخص است و حتما مخاطب آن را همراهی می‌کند، هرچند بخاطر زمان طویل فیلم امکان پذیر در سئانس‌دهی سینماها دچار مشکلاتی شود ولی به هر حال فیلم مهمی است که امیدوارم در کنار فیلم پرویز شهبازی و سعید روستایی بتواند سینمای اجتماعی را رونق دهد. با این حال سینمای اجتماعی به تنهایی نمی‌تواند علترونق شود بلکه فقط می‌تواند تنوع را بالا ببرد و فیلم‌بین‌ها را پاگیر سینما کند چون ما یک جامعه یک تا دو میلیون نفری فیلم‌بین داریم که وجود آن‌ها می‌تواند سینما را با ارامش فروش روبه رو کند.

سینمای ایران به بازیگرهای تازه نیاز دارد

او در بخشی دیگر با ابراز امیدواری از این که اکران یکسری فیلم‌های پربحث و پرحاشیه بتواند به رونق سینما پشتیبانی کند، افزود: در کنار این فیلم‌ها و الزام تنوع موضوعی، ما به نیروی انسانی تازه در سینما بخصوص در حوزه بازیگری نیاز داریم. باید افرادی که روی پرده دیده خواهد شد متنوع‌تر باشند. در حالت جاری، شبکه نمایش خانگی بی‌تأثیر نیست چون روز به روز سهم بیشتری از بازار را می‌گیرد و اگر سینمای ایران نتواند سیاست‌های خود را با بازار نمایش خانگی بازتعریف کند و به سمتی نرود که با تنوع زیاد تر و جلوتر از سریال‌های نمایش خانگی حرکت کند، نمی‌تواند موفق باشد.

یک مثال برای فهمیدن بهتر این شرایط همین است که به یادآوریم ما در سینما ناظر تشکیل انبوهی از فیلم‌های جنگی فاقد مخاطب هستیم و آیا بهتر نیست به جای این همه فیلم، یک فیلم جنگی خوب و پرمخاطب ساخته شود؟ چرا الان «صیاد» و «اسفند» باید این مقدار بلیت بفروشند؟ چرا ما با اسطوره‌هایمان این چنین کاری می‌کنیم؟ چرا مخاطب باید برای دیدن اسطوره‌ها بر پرده سینما بی‌انگیزه باشد؟ این‌ها نشان از مقصد‌گذاری نادرست متولیان سینما در حوزه دفاع مقدس است که در حوزه‌های دیگر هم قابل بازدید و تعمیم است.