بزرگ ترین حسرت مشترک نیمی از زنان جهان چیست؟_صبح سریع

به نقل از یورتانگو، برخلاف فکر رایج، گذر زمان همیشه همه حسرت‌ها را از بین نمی‌برد؛ برخی حس‌ها در گوشه‌ای از ذهن باقی می‌همانند و بعضی اوقات با شنیدن یک آهنگ قدیمی یا اشکار کردن عکسی فراموش‌شده مجدد زنده خواهد شد.

پژوهشی که در سال ۲۰۱۱ توسط محققان دانشگاه نورث‌وسترن و دانشگاه ایلینوی در اربانا–شمپین انجام شد، تلاش کرد به این سوال جواب دهد که بزرگ‌ترین حسرت انسان‌ها در زندگی چیست. در این مطالعه، ۳۷۰ بزرگسال آمریکایی بین ۱۹ تا ۱۰۳ سال مورد بازدید قرار گرفتند و نتیجه‌ای دلنشین به دست آمد: برای قسمت بزرگی از زنان، بزرگ‌ترین پشیمانی زندگی به روابط عاطفی مربوط می‌شد.

حسرت عاطفی؛ رایج‌ترین پشیمانی در بین زنان

نتایج نشان داد که پشیمانی‌های مرتبط با روابط عاطفی در صدر فهرست قرار دارند؛ به‌اختصاصی در بین زنان. نزدیک به ۴۴ درصد زنان شرکت‌کننده اظهار کردند که بزرگ‌ترین حسرت زندگی‌شان به عشق یا رابطه‌ای مربوط می‌شود که به نتیجه نرسیده یا از دست رفته است. در روبه رو، تنها ۱۹ درصد مردان این چنین پاسخی داده بودند.

این چنین پژوهش نشان داد افرادی که در زمان انجام مطالعه مجرد بودند، بیشتر از افرادی که داخل روابط پایدار و متعهدانه تازه شده بودند، به ناکامی‌ها و توانایی‌های عاطفی قبل فکر می‌کردند و زیاد تر دچار مرور خاطرات قدیمی بودند. نوشته مهم این حسرت‌ها نیز تقریباً در همه روایت‌ها شبیه می بود: «همان فردی که از دست رفت.»

نیل جی. روز، روان‌شناس و استاد مدرسه مدیریت کلاگ در دانشگاه نورث‌وسترن و از پژوهشگران این مطالعه، توضیح داده می بود که تعداد بسیاری از افراد از عشق‌های دوران دبیرستان یا افرادی سخن بگویید می‌کردند که وقتی در زندگی‌شان وجود داشتند اما به دلایل گوناگون رابطه ادامه اشکار نکرد.

پشیمانی از انجام دادن یا انجام ندادن؟

یکی از یافته‌های قابل‌دقت این می بود که افراد تقریباً به یک اندازه از دو نوع تصمیم حس حسرت داشتند: از یک سو افرادی که کاری انجام داده بودند و سپس آرزو می‌کردند کاش آن تصمیم را نمی‌گرفتند و از نظر دیگر افرادی که کاری نکرده بودند و بعدها با خود می‌انها گفتند: «کاش تلاش می‌کردم.»

اما تفاوت مهمی وجود داشت. حس پشیمانی در افرادی که باور داشتند برای نگه داری رابطه یا جستوجو کردن فرد مورد علاقه‌شان تلاش کافی نکرده‌اند، ماندگارتر می بود. این افراد طبق معمولً سال‌های بیشتری با حسرت زندگی می‌کردند.

به حرف های پژوهشگران، حسرت‌های قدیمی زیاد تر به «زمان‌های ازدست‌رفته» مربوط خواهد شد؛ چیزهایی که فرد حس می‌کند می‌توانست انجام دهد اما انجام نداده است. در روبه رو، پشیمانی‌های تازه‌تر طبق معمولً به تصمیم‌ها و عمل‌هایی مربوط خواهد شد که فرد آرزو می‌کند کاش آن‌ها را بعد می‌گرفت.

آیا حسرت همیشه احساسی منفی است؟

اگرچه پشیمانی توانایی‌ای ناخوشایند به نظر می‌رسد، اما روان‌شناسان اعتقاد دارند این حس همیشه مخرب نیست. به حرف های دکتر روز، پشیمانی در تعداد بسیاری از اوقات می‌تواند کارکردی سودمند داشته باشد؛ چون به افراد پشتیبانی می‌کند از قبل درس بگیرند و در آینده انتخاب‌های متغیری انجام بدهند.

از نگاه او، سالم‌ترین شیوه روبه رو با حسرت این نیست که آن را سرکوب کنیم یا وانمود کنیم وجود ندارد. بلکه بهتر است فرد احساسش را بپذیرد، آن را توانایی کند، اما برای زمان طویل در آن باقی نماند و سپس از آن به‌گفتن نیرویی برای تحول و رشد منفعت گیری کند.

به گفتن دیگر، هر رابطه، حتی اگر به سرانجام نرسیده باشد می‌تواند توانایی‌ای برای شناخت بهتر خود، نیازها و الگوهای عاطفی باشد.

«فردی که از دست رفت»؛ آخر راه یا بخشی از مسیر؟

فرهنگ عامه زیاد تر از مفهوم «آن فردی که از دست رفت» تصویری رؤیایی می‌سازد؛ انگار فردی بوده که اگر می‌ماند، همه چیز کامل می‌شد. اما حقیقت روابط انسانی پیچیده‌تر از این فکر است.

بعضی اوقات چیزی که از دست می‌رود، الزاماً بهترین گزینه زندگی نبوده؛ بلکه فرصتی بوده که در آن مقطع به نتیجه نرسیده است. تعداد بسیاری از افراد سپس از گذشت زمان و توانایی روابط تازه فهمید خواهد شد که عکس ذهنی‌شان از قبل، با حقیقت تفاوت داشته است.

از نظر دیگر، امید به توانایی‌های تازه عاطفی قسمت مهمی از عبور از حسرت محسوب می‌شود. باور به این که آینده تا این مدت می‌تواند زمان‌های تازه‌ای داشته باشد، برای تعداد بسیاری از افراد پشتیبانی‌کننده است. در قسمت فرد دیگر از متن، به نظرسنجی مؤسسه YouGov اشاره شده می بود که مطابق آن، نزدیک به ۶۰ درصد آمریکایی‌ها به وجود «نیمه گمشده» یا شریک عاطفی ایده‌آل باور دارند.

صرف‌نظر از این که فرد به این چنین مفهومی باور داشته باشد یا نه، مطلب مهم پژوهش روشن است: حسرت عاطفی توانایی‌ای زیاد انسانی است؛ اما قرار نیست مقصد نهایی زندگی باشد. قبل می‌تواند چیزی به ما یاد بدهد، اما آینده هم چنان فضایی برای انتخاب‌های تازه باقی می‌گذارد.